Informacje dla autorów

I. Ogólne
  1. Autor publikujący na łamach „Studiów Teologiczno-Historycznych Śląska Opolskiego" przesyła artykuł, który ma mieć charakter naukowy, a objętościowo powinien składać się z 20.000 do 45.000 znaków (wraz ze spacjami). Ponadto do artykułu należy dołączyć streszczenie (maksymalnie 100 wyrazów) w języku polskim i w języku angielskim wraz z przetłumaczonym tytułem artykułu, a pod streszczeniami umieścić słowa klucze w języku polskim i angielskim (od 3-5). Po streszczeniach należy umieścić wykaz wykorzystanej literatury (w układzie alfabetycznym).
  2. Na końcu artykułu należy umieścić krótką notę biograficzną, zawierającą informacje na temat stopnia naukowego, aktualnie pełnionej funkcji akademickiej lub zajmowanego stanowiska, zainteresowań badawczych oraz najnowszych publikacji (maksymalnie 3). Ponadto należy przesłać swoje dane kontaktowe (adres, e-mail oraz telefon – do wiadomości redakcji).
  3. W celu zabezpieczenia oryginalności artykułów naukowych (zapora ghostwriting) redakcja prosi o złożenie pisemnej deklaracji, że nadesłany do druku tekst jest oryginalny i dotąd nie był nigdzie publikowany. Oświadczenie to stanowi także formę wyrażenia zgody na publikację artykułu zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej, na stronie internetowej czasopisma i w bazach danych, na których się znajduje.
  4. Tekst powinien zostać przesłany mailem do 30 czerwca danego roku do numeru bieżącego czasopisma na adres redaktora naczelnego: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. w formacie Word. W przypadku występowania w tekście czcionek różnych od Times New Roman, należy je również przesłać. Formatowanie powinno ograniczać się do najbardziej podstawowych kodów. Poza opisem bibliograficznym należy używać podstawowej odmiany czcionki (bez podkreśleń, pogrubień i innych wyróżnień graficznych). Kursywę stosuje się tylko w przypadku słów obcojęzycznych oraz w zapisie tytułów. Należy stosować następujące parametry: czcionka Times New Roman (wielkość czcionki 12 punktów w zasadniczym tekście, a 10 punktów w przypisach), odstęp między liniami 1,5 w tekście głównym i pojedynczy w przypisach.
  5. Skróty należy stosować zgodnie z wykazem skrótów: J. WARMIŃSKI (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 20103.

 

II. Redagowanie przypisów
  1. Obowiązuje zapis przecinkowy, który powinien zawierać inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko autora (zapisany kapitalikami), tytuł dzieła lub artykułu (zapisany kursywą), miejsce i rok wydania, cytowane strony – wszystkie te elementy są oddzielone od siebie przecinkiem; jeżeli dany przypis przytacza kilka publikacji, ich opisy bibliograficzne oddzielamy średnikiem. Przypisy numerujemy cyframi arabskimi.
  2. Opis bibliograficzny wydawnictwa zwartego oraz publikacji wchodzącej w skład wydawnictwa zbiorowego lub seryjnego powinien zawierać kolejno następujące elementy:

    a) inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko autora lub autorów; jeżeli mamy do czynienia z dziełem zbiorowym, w którego powstaniu brało udział wielu autorów, to należy ograniczyć się do podania pierwszych trzech autorów, zastępując nazwiska pozostałych skrótem i in.; po inicjale imienia i nazwisku redaktora lub redaktorów albo wydawcy naukowego dopisujemy w nawiasie skrót (red.), (oprac.) lub (wyd.); nazwiska piszemy KAPITALIKAMI i oddzielamy je od siebie przecinkami;
    b) tytuł publikacji zostaje oddzielony od podtytułu kropką; zarówno tytuł, jak i podtytuł piszemy kursywą;
    c) części wydawnicze – np. tomy; podajemy je cyframi rzymskimi, np.: t. II, cz. II;
    d) miejsce i rok wydania – numer wydania zaznaczamy cyfrą arabską, umieszczoną w indeksie górnym po roku wydania; brak miejsca wydania zaznacza się skrótem bm., brak roku wydania – skrótem br., brak miejsca i roku wydania – skrótem bmr.;
    e) wykaz stron – poprzedzony jest skrótem, np. s. = strona, strony lub k. = kolumna, kolumny; cyfry należy łączyć pauzą (–) bez odstępów lub rozdzielić przecinkiem, jeżeli strony nie następują po sobie.
    f) w przypadku dzieł obcojęzycznych, przetłumaczonych na język polski, po tytule należy podać inicjał imienia i nazwisko tłumacza (np.: tłum. J. Kowalski).

    Przykłady:
    K. DOLA, Dzieje Kościoła na Śląsku. Średniowiecze, cz. I, Opole 1996.
    P. JASKÓŁA (red.), Perspektywy ekumenii. Wielkopostne wykłady poświęcone encyklice "Ut unum sint", Opole 1996.
    E. SCHOCKENHOFF, Jaką pewność daje nam sumienie? Orientacja etyczna, tłum. A. Marcol, Opole 2006.

  3. Opis publikacji zamieszczonej w wydawnictwie zwartym powinien zawierać kolejno następujące elementy:

    a) inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko autora lub autorów; nazwiska piszemy KAPITALIKAMI;
    b) tytuł i podtytuł publikacji oddzielony od tytułu kropką; tytuł i podtytuł piszemy kursywą;
    c) formułę w:;
    d) inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko redaktora lub redaktorów albo wydawcy naukowego, po których dopisujemy w nawiasie skrót (red.), (oprac.) lub (wyd.); nazwiska piszemy KAPITALIKAMI;
    e) tytuł i podtytuł wydawnictwa zwartego, oddzielony od tytułu kropką; tytuł i podtytuł piszemy kursywą;
    f) części wydawnicze podajemy cyframi rzymskimi, np.: t. I, cz. I;
    g) miejsce i rok wydania wydawnictwa zwartego;
    h) wykaz stron poprzedzony skrótem s.; podajemy pierwszą i ostatnią stronę publikacji oddzielone pauzą bez odstępów;
    i) w przypadku tekstu w wydawnictwie zbiorowym w wykazie literatury należy podać informację o stronach, na których znajduje się całość danego tekstu;
    j) każdy następny zapis tego samego tekstu zamieszczonego w dziele zbiorowym powinien zawierać następujące dane: inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko autora/autorów (KAPITALIKAMI), tytuł publikacji (w przypadku występowania podtytułu, podaje się jedynie tytuł, a w przypadku długiego tytułu należy go skrócić) oraz cytowaną stronę/strony;
    k) jeżeli kolejny przypis zawiera informacje o tej samej publikacji, co poprzedni, stosuje się zapis tamże (kursywa), a po nim strona (jeśli jest ta sama, to brak informacji o stronie).

    Przykłady:
    A.S. JASIŃSKI, Chleb i wino w Starym Testamencie, w: T. DOLA (red.), Ineffabile Eucharistiae donum. Księga pamiątkowa dedykowana Księdzu Biskupowi Alfonsowi Nossolowi Wielkiemu Kanclerzowi Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego z okazji 65. rocznicy urodzin oraz 20-lecia święceń biskupich, Opole 1997, s. 187-202.
    A.S. JASIŃSKI, Chleb i wino w Starym Testamencie, s. 201.
    Tamże, s. 202.

  4. Opis bibliograficzny publikacji zamieszczonej w czasopiśmie powinien zawierać kolejno następujące elementy:

    a) inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko autora lub autorów; nazwiska piszemy KAPITALIKAMI;
    b) tytuł i podtytuł artykułu oddzielone kropką; tytuł i podtytuł piszemy kursywą;
    c) tytuł czasopisma ujęty w cudzysłów lub jego skrót (wówczas bez cudzysłowu);
    d) rocznik – piszemy go cyframi arabskimi;
    e) rok wydania w nawiasie – piszemy go cyframi arabskimi; po nawiasie umieszczamy przecinek;
    f) kolejną liczbę tomu, numeru lub zeszytu w obrębie rocznika – poprzedzamy ją skrótem określenia wziętego z czasopisma, np.: t., nr, z.; piszemy ją cyframi arabskimi;
    g) wykaz stron poprzedzony skrótem s.; w wykazie literatury należy podać pierwszą i ostatnią stronę publikacji, oddzielone pauzą bez odstępów;
    h) każdy następny zapis tego samego tekstu zamieszczonego w czasopiśmie powinien zawierać następujące dane: inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko autora/autorów (KAPITALIKAMI), tytuł publikacji (w przypadku występowania podtytułu, podaje się jedynie tytuł, a w przypadku długiego tytułu należy go skrócić) oraz cytowaną stronę/strony;
    i) jeżeli kolejny przypis zawiera informacje o tej samej publikacji, co poprzedni, stosuje się zapis tamże (kursywa), a po nim strona (jeśli jest ta sama, to brak informacji o stronie).

    Przykłady:
    H.J. SOBECZKO, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, "Liturgia Sacra" 2 (1996), nr 3-4, s. 39-48.
    H.J. SOBECZKO, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, s. 47.
    Tamże.

  5. W przypadku tekstu cytowanego ze strony www należy podać inicjał/y imienia/imion oraz nazwisko autora tekstu (KAPITALIKAMI) oraz tytuł (kursywą) – jeśli takie występują – a także pełną nazwę strony internetowej, zaś na zakończenie w nawiasie datę dostępu do niej; należy też włączyć funkcję "usuń hiperłącze". Jeżeli brak jest autora lub autora i tytułu przytaczanego tekstu, to zapisujemy tylko stronę www, a po niej w nawiasie datę wejścia; należy włączyć funkcję "usuń hiperłącze".


    Przykłady:
    F. KUCHARCZAK, To "Amoris laetitia" a nie "Spełniamy życzenia", http://gosc.pl/doc/3076365.To-Amoris-laetitia-a-nie-Spelniamy-zyczenia (13.04.2016).
    http://ekai.pl/ (25.05.2016).

  6. Sygnatur z Pisma Świętego nie zapisujemy w przypisach, ale umieszczamy je w tekście głównym w nawiasie na zakończenie cytatu (1Kor 2,12-17) bądź parafrazowanego lub wspominanego fragmentu biblijnego (por. Rdz 2,24).
  7. W przypisach umieszczamy cytaty i przytoczenia dokumentów Kościoła; te z nich, które posiadają skróty (należy je stosować zgodnie z wykazem skrótów według Encyklopedii Katolickiej), zapisujemy, używając przyjęty skrót oraz cytowany numer:


    Przykłady:
    CA 23.
    KDK 49.

  8. Jeżeli chodzi o dokumenty Kościoła nieposiadające jeszcze skrótów, a wielokrotnie przytaczane, można zastosować właściwy skrót, zaznaczając to po pierwszym pełnym zapisie w następujący sposób (dalej: skrót).


    Przykłady:
    FRANCISZEK, Adhortacja apostolska "Evangelii gaudium", Watykan 2013 (dalej: EG), nr 23.
    EG 38.
    FRANCISZEK, Encyklika "Laudato Si", Watykan 2015 (dalej: LS), nr 34.
    LS 45.

Box PDF